تازيانه است به نصّ قرآن . و در قسمت ، تفضيل كرد عرب را برعجم و مهاجر را برانصار و انصار را برغير « 1 » و اينها همه خلاف حكم پيغمبر بود . و منع متعهء حج و متعهء نساء كرد « 2 » و گفتن « حيّ على خير العمل » را در اذان . و بر بالاى منبر رفت و گفت كه : « ثلاث كنّ في عهد رسول اللّه و أنا أحرّمهنّ و أعاقب عليهنّ » « 3 » ؛ يعنى : « سه چيز در زمان رسول اللّه حلال بود ، من آنها را حرام كردم و عقاب مىكنم كسى را كه مرتكب آنها شود » . و اين در كتب ايشان مذكور است بر وجهى كه انكار نمىتوانند كرد و به همين سبب انكار نكرده

--> - به صد جور حكم كرد . در تلخيص الشافى ( چاپ دار الكتب الإسلامية ، ج 4 ، ص 25 ) آمده است : « و ممّا طعنوا عليه أنّه كان يتلوّن في الأحكام حتى روي أنّه قضى في الجدّ سبعين قضيّة و روي مائة قضية » . ابن أبي الحديد نيز در شمار مطاعن خليفهء دوم مىنويسد : « الطعن السابع أنّه كان يتلوّن في الأحكام حتى روي أنّه قضى في الجدّ بسبعين قضيّة - و روي مائة قضيّة » ( شرح نهج البلاغه ، ج 12 ، ص 246 - 247 ) . آية اللّه حسن‌زاده آملى مىنويسد : « در نسخ چاپى و بعضى نسخه‌هاى خطى كشف المراد اين عبارت به اين صورت تحريف شده : « و قضى في الحدّ بمائة قضيب » ( كشف المراد ، تعليقات ، ص 611 ) . در نتيجه ، به نظر مىرسد كه مرحوم محقق اردبيلى در موقع تأليف اين كتاب ، از نسخهء محرّف تجريد الاعتقاد يا كشف المراد استفاده كرده باشد . ( 1 ) . تجريد الاعتقاد ، ص 253 ؛ شرح تجريد قوشچى ، ص 483 . ( 2 ) . مسند احمد ، ج 3 ، ص 325 ، 363 ، 380 و ج 4 ، ص 51 به نقل فضائل امير المؤمنين عليه السّلام من كتاب المسند ، ص 112 - 113 ؛ تجريد الاعتقاد ، ص 253 . ( 3 ) . شرح تجريد قوشچى ، ص 484 .